Bugün evlilik yıldönümümüz. Pasta aldım, çocuklar kutladı, herkes mutlu. Ama içimde bi şey kabardı durdu.
Ben evlendiğimde 23 yaşındaydım. Mahallede bi çocuk vardı, birbirimizi çok seviyorduk ama ailelermiz izin vermedi. Kız senin yaşın geçiyo dediler, öbür delikanlı memur ol diye zorladılar. Şimdiki eşim de işte o delikanlı. Güvenilir, düzgün, maaşı var.
Teklif ettiği gün evet dedim ama o anda o eski sevgilimi düşündüğümü kimse bilmez. İlk gecemizde bile aklım ondaydı. Yıllar geçti, kendime “alıştım, seviyorum” dedim. Ama gerçek mi bilmiyorum.
Şimdi 43 yaşındayım, 2 çocuk annesi, örnek aile diyorlar bize. Ama bazen düşünüyorum, ya o çocukla kaçsaydım? Ya ailenin sözünü dinlemeseydim? Belki şimdi mutsuz olurduk ama en azından kendi seçimim olurdu.
Bunu kimseyle paylaşamam. Arkadaşlarım “ne kadar şanslısın, kocana bak” der. Annem “iyi ki dinledin bizi” der. Ama içim rahat değil.
Kimse böyle bi sırla yaşıyo mu yoksa sadece ben mi kafayı yedim?