Şaka gibi ama gerçek. Krem rengi veya kırık beyaz değil, bildiğiniz bembeyaz dantelli bir elbise giymiş. Salona girdiğinde herkes onu gelin sandı. Eşime “bu ne?” dediğimde sadece omuz silkti. Düğün fotoğraflarına bakınca hep o göze çarpıyor. Arkadaşlarım “bu kim?” diye soruyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum artık. Annesi bu kadar dikkat çekmek…

Kızlar ağlayarak yazıyorum, lütfen bir akıl verin. Eşim evin maddi konularını kendi yönetir, bana da her ay mutfak ve pazar için belli bir miktar nakit verir. Ben de 2 yıldır, o parayı idareli kullanıp, indirimleri takip edip kenara 3-5 kuruş attım. Amacım kötü gün parası yapmaktı. Biriktirdikçe gittim Çeyrek Altın…

Çıldıracağım kızlar. Kadın tutturdu “Acil durum olur, çiçekleri sularım” diye yedek anahtarı istiyor. Eşim de “Annemdir, ne zararı gelecek” modunda. Ben evimde çat kapı kimseyi istemiyorum, özelim olsun istiyorum. Anahtarı vermeden bu konuyu kavga etmeden nasıl kapatabilirim? Eşimi nasıl ikna edeceğim?

Kızlar ellerim titreyerek yazıyorum, hala şoktayım, inanamıyorum! 😭 Lütfen beni yargılamadan okuyun, hislerimi ancak yaşayan anlar. Ben kendimi bildim bileli hep bir kızım olsun istedim. Pembe tokalar, o elbiseler, anne-kız kombinleri hayalimdi. Hamile kaldığımı öğrendiğim an içime bir his doğdu, “Kesin kız” dedim. Ama 8. haftada doktorum “Erken ama erkeğe…

Eski erkek arkadaşım beni her yerden sildi sanıyordum, bir baktım fake hesaptan değil, kendi hesabından hikayelerimi izliyor. Mesaj attım cevap yok. Arıyorum? Açmıyor. Sadece izliyor. Kızlar bu bir geri dönme sinyali mi yoksa benimle eğleniyor mu? Arayıp yazdığıma da pişman oldum kafayı yemek üzereyim, bir akıl verin!

Hanımlar, mutfakta kendime güvenirim ama şu mercimek çorbası konusunda kafayı yemek üzereyim. 🤯 Bugün yine özendim bezendim; soğanını karamelize ettim, ununu kokusu çıkana kadar kavurdum, hatta şifa olsun diye içine kemik suyu bile ekledim. Kıvamı, rengi bence harika oldu. Akşam eşim bir kaşık aldı, ‘Eline sağlık güzel olmuş ama bu…

Bir garip durumdayım kızlar… Salon tertipli, yatak odası mis gibi, banyoda havlular bile hem renk hem boy sırasına göre dizili.. Ama mutfak… Ne yaparsam yapayım 2 saat sonra savaş alanı. Bulaşık makinesi boşken bile tezgâh dolu. Bir çay koyuyorum → 3 bardak Bir yumurta kırıyorum → her yer kabuk Yemek…

Doğumdan sonra eşimden köşe bucak kaçıyorum… O bana dokunmak istedikçe ben buz gibi soğuyorum. 14 aydır kendimi sadece ‘anne’ gibi hissediyorum, ‘kadın’ kimliğim yok oldu sanki. Adam elini omzuma atsa diken batıyor gibi geliyor. Onu seviyorum ama tensel temas istemiyorum. Ve bu durum onda gerginliğe neden oluyor artık. Bu durumu…

Benden neredeyse 5 yıl sonra işe başlayan kızı benim başıma yönetici yaptılar. İşimi ondan bin kat iyi yapıyorum, her kriz anında çözen kişi benim ama sırf patronun yeğeninin arkadaşı diye o terfi aldı. Dünkü çömezden iş öğreniyorum şimdi. Gururum hemen istifa et diyor ama kredi borçlarımla aileme yük olurum diye…

Çalışan bir anneyim, sabah vaktim yoktu, marketten aldığım keki koydum çantasına. WhatsApp grubunda bir mesaj: ‘Bazı annelerimiz çocuklarının sağlığını hiç düşünmüyor, hazır gıda yasak!’ diye laf sokmuş. Sinirden gözüm döndü. Herkes her sabah organik poğaça mı yapıyor Allah aşkına?