Tamam işte söylüyorum, beni linçleyin ama ben 34 yaşıma kadar hiç ciddiye almadım bu işleri. Hep iş vardı, hedef vardı, kariyer vardı. Sevgili falan oldu tabi aradan ama hep ben kontrol ettim her şeyi. Ne zaman, nerede, nasıl… Hatta bi ara arkadaşlar ‘sen robotsun ya’ demişti, güldüm geçtim.
Gecen hafta bi tanışma oldu. Yok yani annem ayarlamadı ha, işten biri tanıştırdı. Adam 38, kendi işi var, konuşması falan normal. İlk buluşmada kibardı, ikincisinde biraz daha rahat oldu. Üçüncüsünde eve geldi (ayıp olmasın benim ev, ben davet ettim) ve işte…
Ya ben tam kontrol edeceğim diye hazırlanırken adam öyle bi… nasıl desem… Yani ben hep şey sanıyodum, kadın isterse olur istemezse olmaz diye. Ama adam öyle bi baktı ki gözlerinin içine, öyle bi dokundu ki… Ben resmen erimiş gibi hissettim kendimi. DÖRT SENE boyunca sevişmediğimi farkettim o an. Dört sene!
Sabah kalktığımda panik atak geçirdim nerdeyse. Ben kimim, ne yaptım, bu adam beni manipüle mi etti diye düşündüm. Hemen LinkedIn’den baktım adama, referanslarını kontrol ettim delirdim mi ben ya?
Şimdi adam mesaj atıyo ‘tekrar görüşelim mi’ diye. Ben ne diyeceğimi bilmiyorum. Yani görüşmek istiyorum ama… Bu hissi sevmiyorum. Kontrol bende değildi ve bu beni korkutuyo.
Siz hiç böyle yaşadınız mı? Yani ben mi çok geç kaldım bu işlere? Yoksa herkes mi böyle hissediyo ilk başta?