Kızlar valla bıktım artık bu işten. 8 senedir aynı yerdeyim, patron beni fırçaladı mı kafamı öne eğip sus sus oturuyorm. Aynen evde kocama karşı yaptığım gibi… Dün toplantıda fikir sordu, dedim ki ‘belki şöyle olabilir’ diye. Adam bağırdı ‘sen bana mı öğreticen işi’ diye herksin önünde. Ben de oturdum yerime bi şey diyemedm.
Ama asıl sıkıntı şu – eve gelince kızıma ‘sen hiç evlenme kızım, kendin kazan kendin ye’ diyom ama ben yapamıyom bunu. Maaş 17bin, kira 12bin zaten. Ayrılsam patrondan nereye gidicem ki bu yaşta? Tam kocamdan farkı yok yani… O da bağırıyo, bu da bağırıyo. İkisinede katlanıyoz mecburen.
Sizde böyle mi yoksa ben mi çok ezik oldum bilmiyorm?
Valla ben de benzer bi durumdayım ama patron değil benim hayatımda başka biri var öyle… 3 senedir aynı döngü işte. Bağırıyo, sonra özür diliyo, sonra yine aynısı. Ben de ‘bu sefer kesin bitti’ diyom ama bi hafta geçmiyo geri dönüyoz. İnsanın kendi kararlarına sadık kalamaması çok acı bi şey ya… Sen en azından kızına doğru şeyleri söylüyosun, belki o senin yaşamadıklarını yaşamaz. Ama haklısın, bazen maddi bağımlılık duygusal bağımlılıktan daha zor koparılıyo galiba. İkisini birden yaşamak ise tam bir cehennnem olmalı senin için 😔
Valla çok üzüldüm okurken ya… Hem evde hem işte aynı muameleyi görmek ne kadar ağır oluyodur senin için tahmin bile edemem. Ama şunu söylemek istiyorum – 8 senedir oradasın demek ki bi işe yarıyosun, patron bunu biliyo da ondan böyle davranıyo zaten. Eğer değersiz olsan çoktan kovmuştu seni. Ama tabii bu onun bağırmasını haklı çıkarmaz, hiç kimse herksin önünde böyle aşağılanmayı hak etmez 😔 Bence bi iş araştırması yap yine de, belki şansını denersin. Kızına doğru söylüyosun ama kendine de hakkını ver artık, hem evde hem işte ezilenler kulübüne üye olmak zorunda değilsin. Kolay değil biliyorum ama bi adım atmadan hiçbişey değişmez maalesef… Senin yanındayım 💔