Kızlar ben yıllardır herkese güçlü bir kadın imajı çizdim. İşte başarılıyım, evde her şeyin altından kalkıyorum, çocuklar iyi bakımlı, ev tertemiz… Dışardan bakan herkes “vay be SezeninDunyasi’nın hayatı ne güzel” sanıyor.
Ama içimde öyle bir yorgunluk var ki artık… Sabah kalktığımda bile “bugün de aynı film” diyorum kendi kendime. Eşimle artık oda arkadaşı gibiyiz resmen. O televizyonda, ben telefonumda. Konuşacak bir şeyimiz kalmadı sanki.
Dün akşam aynaya baktım, tanıyamadım kendimi. Ne zaman bu kadar soldum ben? Arkadaşlarıma söylesem “sen mi yorulursun, senin her şeyin var” derler. Var da… Nesi var ki?
Bilmiyorum belki herkeste böyle bir dönem oluyor. Her şey geçer diyorum kendime ama geçiyo mu gerçekten? Yoksa ben mi fazla dramatize ediyorum her şeyi?
Siz hiç öyle “ben bu hayatın neresindeyim” dediğiniz anlar oluyor mu?