Kızlar ben artık sabredemiyorum ya. 3 senedir aynı yerdeyim, maaş da aynı yerinde. Her gün aynı surat aynı iş. Müdür bi de üstüne üstüne geliyo, “şunu yap bunu yap” diye.
Dün gece oturdum, istifa dilekçemi yazdım. Ekrana baktım baktım… sonra klavyeyi kapattım. Sabah yine gittim işe. Akşam eve geldim yine baktım o dilekçeye. Yine gönderemedim.
Niye bilmiyorum ama bi türlü cesaret edemiyorum. Belki alışkanlık, belki korku. Para girişi kesilirse ne olcak diye düşünüyorum. Yeni iş bulmak kolay değil bu devirde.
Ama içimde bi ukde kaldı artık. Her sabah giderken kendime kızıyorum. “Niye gidiyosun” diyorum ama ayaklarım oto pilot gibi ofise gidiyo.
Her şey geçer diyorum kendime ama geçmiyo işte. Siz hiç böyle takılı kaldınız mı?