selam kızlar bi itirafta bulunmak istedim çünkü psikoloji okuyorum diye herkes benden akıl bekliyo ama ben kendi hayatımda mal gibiyim resmen
6 aydır bi çocukla birlikteyim ve ben ona sürekli mesaj atıyorum ama o bazen 1-2 gün cevap bile yazmıyo. sonra yazınca da “özür dilerim çok yoğundum” diyo. ben de okuyorum ya hani attachment theory falan, adamın avoidant bağlanma stili olduğunu çözdüm. yani çocuklukta ihmal görmüş, yakınlıktan korkuyo, mesafe koyarak kendini koruyo vs vs.
derste bunu anlatırken çok mantıklı geliyo ama kendi başıma gelince moralim bozuluyo işte. arkadaşlarım “seni salıyo kızım” diyo ama ben “yok ya o öyle değil sadece bağlanma problemi var” diyorum. geçen gün bana “seni çok seviyorum ama bazen tek başıma olmaya ihtiyacım oluyo” dedi, ben de “tamam bebeğim anlıyorum” dedim.
şimdi burada itiraf: belki ben de anxious attachmentım ve bu ilişkide validation arıyorum? ama bunu kabul etmek istemiyorum çünkü psikoloji okuyorum ya ben bunları bilmem lazım teorik olarak.
neyse işte böyle bi durumdayım. siz ne dersiniz kızlar attachment theory gerçek hayatta işe yarıyo mu yoksa sadece kitaplarda mı güzel duruyo