gerçekten utanç verici bi itiraf yapacam şimdi
üniversitede felsefe okuyorum, derslerde Nietzsche’nin ahlak eleştirilerini tartışıyorum, arkadaşlarıma romantik aşkın kapitalizmin icat ettiği bi tüketim aracı olduğunu anlatıyorum falan…
ama dün gece sevgilim (ya da her neyse artık, tanımlamak istemiyorum) 4 saat mesaj atmadı diye telefonu her 5 dakikada bi kontrol ettim. “çevrimiçi” yazısını gördükçe içim bi garip oldu. bana yazmıyosa kiminle konuşuyo diye…
sabah kendime çok kızdım ya. yani ben değil miydim “aşk diye bi şey yok, oksitosin ve dopamin var” diyen? şimdi noluyo bana?
bir yandan da şunu düşünüyorum: belki de bütün bu entelektüel savunma mekanizmaları aslında hissetmekten kaçmak için. korkunç bir çelişki içindeyim.
ve en kötüsü, bunu fark etmem hiçbir şeyi değiştirmiyo. hala telefona bakıyorum.
çok saçma değil mi? ironi falan diyorum ama aslında sadece aciz hissediyorum.