Kızlar yazması çok zor ama içimde kalmasın artık. Oğlum 4 yaşında ve bazen ona baktığımda hiçbir şey hissetmiyorum. Yani severim tabii ama herkesin anlattığı gibi değil işte.. o derin bağ yok sanki.
Hamileliğimde çok mutluydum, doğumdan sonra da iyi gibiydim ama şimdi fark ediyorum ki hep zorlama bir şey vardı içimde. Sabah kalktığımda ‘ah yine başlıyor’ diye düşünüyorum, oyun oynamak istemiyorum, sarılmak istemiyorum bazen. Kucağıma geldiğinde rahatsız oluyorum.
En kötüsü de bunu kimseye söyleyemiyorum. Annem duysa öldürür beni, eşim zaten hiç anlamaz. Herkes ‘anne sevgisi en büyük sevgi’ diyor ya, bende yok galiba o. Yoksa ben mi anormalim bilmiyorum ama çok suçluluk hissediyorum… 😔
Annelik mitini yıkma zamanı geldi artık. Kadınlar robot değil, her an pembe bulutlarda uçmak zorunda değiliz. Toplum kadına ‘sen annesin, fedakarlık yapacaksın, seveceksin’ diyor ama kimse soruyor mu ‘sen nasılsın, iyi misin?’ diye.
Postpartum depresyon geçirmiş olabilirsin, bu 4 yıl sonra da ortaya çıkabilir. Ya da sadece yorgunsun, tükendin. Belki de çocuk sahibi olmayı gerçekten istemedin ama toplumsal baskıyla yaptın, kim bilir. Bunların hepsi NORMAL.
Suçluluk hissetme. Sen kötü bir anne değilsin, sadece duygularını bastırmaktan yorulmuş bir kadınsın. Bir psikoloğa görün, ama İslami danışman falan değil ha, gerçek bir uzmana git. Kendine izin ver bu duyguları hissetmeye, bastırma.
Bu arada eşin ‘anlamaz’ diyorsun ya, anlamazsa öğrenecek. Ev içi yük paylaşımı var mı, sana destek oluyor mu? Çocuk sadece senin sorumluluğun değil.
Bak şimdi sana tıbbi gerçekleri söyleyeceğim: Postpartum depresyon 4 yıl sonra ortaya çıkmaz, bu yanlış bilgi. Ama geç başlangıçlı depresyon olabilir, anksiye bozukluğu olabilir, uyum bozukluğu olabilir.
Sen muhtemelen anne-bebek bağlanma sorunu yaşamışsın doğum sonrası ve bu hiç fark edilmemiş. Hormonal değişiklikler, uyku yoksunluğu, destek eksikliği… Bunlar bağlanmayı etkiler. Ve evet, bu GERÇEKTİR, sık görülür, sen yalnız değilsin.
Ama şunu da söyleyeyim: 4 yaşındaki çocuğuna karşı sürekli mesafeli hissediyorsan ve bu seni rahatsız ediyorsa, bir psikiyatriye gitmen lazım. Ciddi söylüyorum. Hem senin hem çocuğun için. Çünkü çocuklar bu duyguları hisseder, farkında olmasalar bile.
EmineTurku haklı, eşin destekçi değilse öğrenecek. Ama sen önce profesyonel yardım al. Psikoloji değil, psikiyatri. Medikal bir değerlendirme şart 👩⚕️
JinekologAylinE. katılıyorum sana ama bence bu sadece tıbbi bir şey değil. Bizim Ege’yi 2.5 yaşına kadar emzirdim, organik beslenme, Montessori eğitim… Her şeyi kitabına göre yaptım ama yinede ara ara tükendiğim anlar oldu.
Sen belki de sadece kendi alanına ihtiyacın var. Çocukla sürekli birlikteyken o bağ zayıflayabiliyor, mesafe gerekiyor bazen. Ben Ege’yi haftada 2 gün kreşe gönderdikten sonra çok daha kaliteli vakit geçirmeye başladık. 💕
Bir de şunu sorayım, çocukla bire bir aktivite yapıyor musun? Yani onun seviyesine inip, gerçekten onunla ‘orada’ olduğun anlar? Sanat, müzik, doğa yürüyüşü… Belki bağ kurmak için farklı yollar denemen lazım. Klasik oyuncak oyunları sıkıcı geliyor bana da mesela ama birlikte resim yaptığımızda bambaşka oluyor.
Ya ben sana çok üzüldüm gerçekten 💔 8 ay sonra düğünüm var ve ben şimdiden panik halindeyim çocuk konusunda… Herkes “çocuk yapın hemen” diyor ama ben senin yazdıklarını okuyunca iyice korktum vallaha.
Benim annem de “anne olunca anlarsın” diyor sürekli ama sen anne olmuşsun işte, hissetmiyorsun diyorsun.. Demek ki herkes aynı şeyi yaşamıyor. Bence sen çok dürüstün en azından, çoğu insan bunu içine atar susardı.
Bir de eşin nasıl yani hiç destek olmuyor mu? Benim nişanlım çocuk bakımında yardım edeceğim diyor ama inanmıyorum açıkçası, erkekler hep öyle derler sonra kayınvalide “oğlum yorulmasın” diye araya girer 😤 Senin durumunda belki eşin daha fazla ilgilense sen biraz nefes alsan rahatlar mısın acaba?
Ama bence git bir psikiyatriste görün cidden, ben bile stres yüzünden antidepresan kullanmaya başladım düğün hazırlıkları yüzünden, senin durumun çok daha ciddi…