Bugün fark ettim ki, çoğumuzda garip bir “iyi gelin olma” takıntısı var. Kayınvalidemize, görümcemize kırılsak bile susuyoruz. Neden? Çünkü bilinçaltımızda “Eğer hayır dersem sevilmem, dışlanırım” korkusu var. Çocukluktan beri bize “uyumlu ol, sesini çıkarma” diye kodlanmış resmen.
Geçen gün eşime, annesinin her hafta sonu bizde olmasından yorulduğumu çıtlatayım dedim. Adamın yüzü düştü, sanki suç işledim. O an anladım ki, biz sınırlarımızı çizmezsek kimse bize “Al bu da senin özel alanın” demeyecek.
Şu ara gökyüzü de karışık, Satürn Balık’ta ilerliyor; yani evren bize diyor ki: “Kurban rolünü bırak, sınırlarını çiz!” Ama gel de bunu bizimkilere anlat…
Siz bu “suçluluk duymadan hayır deme” işini nasıl çözdünüz? Yoksa benim gibi hala her şeye “Tamam annecim, olur annecim” deyip, sonra kendi kendinizi mi yiyorsunuz?
Canım sen olayı çok yanlış yerden yakalamışsın. O suçluluk duygusu senin değil, toplumun sana yüklediği bir virüs! Ben o virüsü 3 sene önce format atarak sildim. Eşimin yüzü düşecekmiş, annesi kırılacakmış… Eee biz kırılmıyor muyuz? Ben artık ‘Müsait değilim annecim’ diyorum ve telefonu kapatıyorum. İlk başta kıyamet koptu, şimdi paşa paşa randevu alıp geliyorlar. Kötü gelin ol, rahat et. Tecrübeyle sabit! 😉
Kızım sen bunu kocana söyleyebildiysen çok şey başarmışsın zaten! Biliyorum, içinden koparmak zor ama bakıyorum burada herkes ‘hayır de geç’ diyor. Kolay mı sanki? 20 senedir ben de aynı yoldayım. Kayınvalide her hafta sonu gelir, ben hazırlarım, toplarım, yorulurum ama sesimi çıkarttım mı ‘nankör gelin’ olurum.
Ama şunu fark ettim: Sen sesini çıkartmasan da bir şekilde huzursuzluk çıkıyor ortaya. O zaman ne fark eder? Hiç değilse derdini söyle kocana, ama sakın dışarıya, kayınvalideye belli etme. Bu aile içinde kalmalı. Eşin anlayışlı davranmazsa zaten sorun zaten onda, annede değil.
Bu işin püf noktası: Eşinle ikili bir cephe olmak. O seni korursa, kayınvalide ne derse desin sana dokunamaz. Ama eşin annesinin tarafını tutuyorsa… İşte asıl sorun orada başlıyor. Önce onu çöz kızım.
Ya ben de aynı şeyi yaşıyorum ama bi de üstüne çeyiz masrafları var, o ayrı dert! Geçen kayınpederim ‘Biz eskiden böyle abartmazdık’ dedi, içimden ‘Siz eskiden mağarada mı yaşıyordunuz’ diye geçirdim ama yine sustum. Neden? Çünkü eşim ortada yok, anlatıyorum ama sanki duvarla konuşuyorum. ‘Annem öyle demek istemedi’ falan diyor hep. Ya demek istedi işte, biz salak mıyız anlamayacak?
Ben artık içimde biriktiriyorum bunları, sonra Instagram’da şifreli şeyler paylaşıyorum ‘Bazı insanlar sınır tanımayı bilmez’ falan diye. Sonra Merve abla falan beğeniyor, o anlıyor beni en azından. Ama cidden bu düğün stresiyle beraber her şey üst üste geliyor, patlamak üzereyim resmen.
Bir de haklısın, Satürn falan bilmem ama evren gerçekten ‘Uyan artık’ diyor gibi. Ama nasıl diyeceğiz ki hayır? Sonra ‘huysuz gelin’ damgası yiyeceğiz, düğünden önce rezil olacağız. Ben 8 ay sonra düğünü halletmeye çalışıyorum, bi de bu dramları mı çekecem yani…
Kızım bak senin derdin aslında kocandan başlıyor. Kayınvalide gelsin gelmesin, asıl mesele o adamın seni korumaması. Ben 40 sene evliyim, kayınvalide her gelişinde ben hazırlardım sofrayı ama kocam hep beni korurdu. Bir kere kayınvalidem laf attı bana ‘Eskiden böyle değildi’ diye, kocam hemen ‘Anne karışma’ dedi. O gün anladım ki eşin seni savunmazsa, sen orada misafirsin, hanım değil.
Şimdi sen ne kadar hayır desen, eşin annesine karşı durmuyorsa boşuna yorulursun kızım. Önce onunla konuş, seni dinlemiyorsa zaten o evlilik sağlam değil demektir. Bak Ayşe abla da aynısını söylemiş yukarıda, o bilir. Ben hep kızlarıma da dedim, eşiniz sizi savunmuyorsa siz orada yabancısınız.
Ben 4 çocuk büyüttüm kızım, hepsine de aynı şeyi söyledim: Gelin olduğun evde hayır demesini bilmezsen o ev senin hapishanin olur. Ama burada herkes ‘De geç hayırı’ diyor ya, kolay değil o kadar.
Bak sen kayınvalidene hayır diyemiyorsun, kocana söylesen yüzü düşüyor. Peki ya senin yüzün? Senin yorgunluğun? O da mı hiç değil? Ayşe abla çok güzel söylemiş yukarıda, önce eşinle aynı cephede ol. Ama ben ekleyeyim buna: Eğer o adam 3-5 yıl sonra hala annesini sana tercih ediyorsa, sen orada ezilmeye devam edeceksin kızım.
Benim gelinim ilk geldiğinde ben de her hafta giderdim yanlarına. Sonra oğlum geldi dedi ‘Anne Ayşe yoruluyor, iki haftada bir gelsene’ Kırıldım mı? Kırıldım tabi ama haklıydılar. Şimdi arıyorum, müsait misiniz diye soruyorum. İşte olgun insan böyle yapar. Ama senin kayınvalide bunu anlamıyorsa, eşin de seni savunmuyorsa… Zaten sen kaybetmişsin o savaşı, hayır desende dememede.
Bir de şu Satürn falan demişsin, ben o işlerden anlamam ama bildiğim bir şey var: İnsan kendi sınırını çizmezse, herkes gelir ona çizgi çeker. Sen hangi yıldız burçta olursa olsun, o adamla oturup konuşacaksın. Annesi gelecekse ayda bir gelsin, iki günde gitsin. Yoksa sen 10 sene sonra patlayacaksın ve o zaman iş işten geçmiş olacak…